یکی از دلایل ناهنجاری های رفتاری و کالبدی در شهرهای ایران ، عدم توجه کارشناسان و مدیران شهری به معنای مستتر در مفاهیم واژه هایی است که ابزار طراحی و برنامه ریزی قرار می گیرد.
واژه در فرهنگ دارای معنای ویژه خود بوده و شهروند بر اساس معنای موجود و تصویری که آن واژه در ذهن وی ایجاد می نماید ، عمل می کند. برای هر فرد ایرانی ، واژه هایی چون کوچه ، خیابان ، بولوار و بزرگراه با هم تفاوت معنایی بسیاری دارد رفتار شهروند نیز برگرفته از درکی است که از این مکان ها دارد. جایگزینی این مفاهیم ، با واژه هایی فنی مانند « راه شهری» و یا بدتر از آن ، نسبت دادن القابی انتزاعی ، مانند شریانی درجه یک ، دو و نظایر آن ، نه فقط مشکلی را حل نکرده است ، بلکه با مغشوش کردن ذهن شهروند ایرانی درباره مکان های زندگی جمعی و فردی اش ، باعث ناهنجاری های رفتار ی در این مکان ها و بی اعتبار کردن تصمیم های کارشناسان و مدیران شهری شده است.